Mooiste propliner laat zich van beste kant zienDe jonge bewaker van het platform voor GA op Basel airport weet duidelijk
met de situatie geen raad. Hij spreekt eigenlijk geen engels en zit er ook
maar tijdelijk. Of we een paspoort bij ons hebben. Het is een beetje
ingewikkeld ziet u. Het vliegveld is Zwitsers, maar de grond is Frans.Van
de Superconnie heeft hij wel gehoord, maar dat ze vanmiddag aankomt?
Bovendien hebben we voor het toegangshek een elektronische badge nodig en
die hebben alleen piloten. Gelukkig komt er een voorbij. Kunnen die
Hollanders (en een Zwitser) wel zomaar het platform op? De piloot zou niet
weten waarom niet.
Zo lopen we even later tussen de Pipers, Beeches en Cessna's te zoeken
naar een geschikte plek om te schuilen voor de regen die ondertussen
zachtjes uit de hemel valt. Een voor de hand liggende plek is onder de
vleugel van een geparkeerde Piper. Helemaal gerust zijn we er niet op.
Lopen doe je hier alleen als je naar een vliegtuig moet en op de grond
zitten is op zijn zachts gezegd niet de gewoonte. Later komt er ook nog
een blauwe auto aan, met er op iets wat op zwaailichten lijkt. Daar zal je
het hebben. We zijn gezien en zijn bang dat we de aanwezige tassen met
camera's, lenzen en verrekijkers kwijt zijn. De auto rijdt voorbij. Pfoe.
Nu verder kijken. Als de Connie aankomt, wat is een geschikte fotopositie?
In het gras naast de baan? Met de rug tegen de verderop gelegen loods? Hoe
lang is de baan eigenlijk, want dat speelt mee in het bepalen van het punt
voor touchdown. We wikken en wegen.
Gegier kondigt een vertrekkende Airbus aan en een beetje spotten
tussendoor kan natuurlijk geen kwaad. Het toestel rolt op enkele meters
voorbij. Een handje uit de cockpit geeft aan dat er nog iemand is die het
beste met ons voorheeft. Het is niet echt geruststellend. Er rijden ook
veel brandstofauto's voorbij. Opvallend veel zelfs. Zeker ook allemaal
Connie-fans die incognito een plaats achter het stuur hebben veroverd.
Gelukkig is het opgehouden met regenen. Onze Zwitserse vriend die steward
is aan boord van de vliegtuigen van Swiss, ziet zijn collega's aankomen in
een ander toestel. Zijn enthousiaste gezwaai wordt enigszins verbaasd
beantwoord. Wat doet Samuel daar nu met die twee andere gekken op een
platform naast de baan?
Het luchtruim aan de Noordkant van het veld vertoont opeens een bekend
silhouet. Traag komt een zilveren stip het beeld ingevlogen om in de verte
te verdwijnen. Gaat dit wel helemaal goed. Het blijkt dat twee andere
toestellen voor de Connie landen en daar komt ze dan. We overbruggen snel
nog een aantal meters voor een beter zicht tot we eigenlijk niet verder
durven. Precies op dat moment verschijnt een nu wel erg duidelijk
herkenbare politieauto, die vervolgens bijna over onze tenen rijdt en in
de verte verdwijnt. Connie heeft ondertussen allang haar zo kenmerkende
neusstand aangenomen en landt in de verte. We hebben de lengte van de baan
duidelijk verkeerd ingeschat. Veel stiller dan een straalvliegtuig schuift
ze voorbij, prachtig knallend in de uitlaten. We staan nog net niet op de
taxibaan die naast de hoofdbaan ligt en laten de camera's zoemen, klikken
en.. wat doet een digitale camera? Opslaan?
Later verschaffen we ons via het Swiss-hoofgebouw met de badge van Samuël toegang tot de hangar. Je bent een echte werknemer of je bent het niet. Hij wil in het weekend zijn collega's van de afdeling onderhoud ondersteunen en wij helpen hem daarbij. Soms moet een mens zichzelf een beetje oppeppen! Alsof het dagelijks werk is lopen we als pers naar de verderop geparkeerde Constellation. Van dichtbij is ze nog indrukwekkender. De enorme propellors. De lange poot van het neuswiel. De kenmerkende romp die door de verlenging nog meer de bijzondere achterkant met de drie 'staarten' benadrukt. Het straalt een en al kracht uit. We weten weer waarom velen haar de mooiste propliner ter wereld noemen. Want dat is ze. Nog steeds. Meer info over deze Super Constellation en de organisatie op: www.superconstellation.ch. |
